Yalnızlığım gider misin bi başımdan..

                                                                                   

                                  Sadece sıradan bir gece. Kirli camlarımdan dışarı bakıyorum.

     El ayak çekilmiş. Ne bir korna sesi ne de bir köpek uluması.Issız ,tek başına öylece duruyor sokak. Gecede ona hüznüyle nasıl güzel eşlik ediyor.Neden gece olunca hüzün çöker anlamam zaten. Şairin dediği gibi ‘Gece midir insanı hüzünlendiren yoksa insan mıdır hüzünlenmek için geceyi bekleyen?’ Bilmem…

     Gündüzleri geçer geçmesine de vakit .Ama ya gece? Gece öyle midir.Kendi karanlığına senide çağırır usulca da anlamazsın. Bu kadar soğuk ve sessiz olmak zorunda mıdır. Kimsesiz kalmış bir çocuk gibi onu kucaklayacak anne sıcaklığı misali güneşini bekler saatlerce.Bir de yalnızlığım var.  Hemen boy gösterir yanı başımda sanki onu  ben davet etmişim gibi. İmkanı yok nereye koyacağımı bilemem sığdıramam  yere göğe.

   Ve şehir terk edilmiştir. Öylece kalmışız ben ve yalnızlığım. Heyyy  giderken beni almayı unutanlar.Ne zaman geri gelmeyi düşünüyorsunuz? Ben miyim bu şehri terk etmeniz yoksa siz misiniz beni cezalandıran . Gelin hadi söz affettiriceğim kendimi kalamam ben bu kadar yalnızlığımla.

   Duydular galiba... Duydu duydu.  Baksana güneş hafiften çıkarmış başını saklandığı yerden. Gülümsüyorum nedensiz. Sokağa birkaç amca takımlarıyla çıkıyor apartmanlarından,bakkalcı desen köşeden selam vere vere geliyor  dükkanına, çocuklar okul yolunu tutma telaşında.

    Ben mi? Bense belki bugün  bir değişiklik yapar da birbirimize teğet geçmeyiz diye atıyorum kendimi sokağa.